شمارهٔ ۲۷۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از خداوند می‌خواهد که راهی به سوی خود و به سمت درویش نشانش دهد. او در وضعیت گیجی و سردرگمی به سر می‌برد و از خدا درخواست می‌کند که راه خروج از این حالت را به او نشان دهد. شاعر به شدت درگیر مسائل و کم و زیادها شده و می‌خواهد از این قید و بند رهایی یابد. او اطمینان دارد که دینی که مورد پسند خداوند باشد، همان دین درست است و در نهایت، به این نتیجه می‌رسد که تنها راه نجات و رسیدن به حقیقت، رهایی از خود و خودخواهی است.
ای بار خدا ره بسوی خویش نمایمراهی بدر خانه درویش نمایم
هوش مصنوعی: ای بار خدا، من به سمت تو راهی پیدا میکنم و راهی به سوی خانه درویش نشان میدهم.
ای بارخدا راه پس و پیش ندانماز لطف یکی راه پس و پیش نمایم
هوش مصنوعی: ای بار خدا، نمیدانم به کدام سمت بروم، فقط از رحمت تو میخواهم که راهی را برایم روشن کنی تا بدانم کجا بروم.
در حلقه تشویش درون سخت بماندمبیرون شدن از حلقه تشویش نمایم
هوش مصنوعی: در درون خود، گرفتار نگرانی و اضطراب هستم، اما سعی دارم از این وضعیت خارج شوم.
در فکر کم و بش شدم سخت گرفتارآئین رهیدن ز کم و بیش نمایم
هوش مصنوعی: درگیر شدم به فکر کمتر و بیشتر، و راهی برای رهایی از این دو حالت نمیبینم.
کیشی که پسند تو نشد نیک ندانمکیشی که پسندی تو، همان کیش نمایم
هوش مصنوعی: اگر دینی یا سبک زندگیای که مورد پسند تو نیست را نمیپسندم، نمیدانم چرا باید آن را نیک بدانم. از طرفی، اگر تو چیزی را میپسندی، من هم همان را انتخاب میکنم.
ره سوی در خویش و بسز منزل درویشیعنی ره بیرون شدن از خویش نمایم
هوش مصنوعی: این جمله به این معناست که برای رسیدن به مقصد واقعی و درست، باید از خود و خواستههای شخصیام فاصله بگیرم و مسیر را به سمت حقیقت و شیوه زندگی درویشوار پیش ببرم.