شمارهٔ ۲۸۹
هوش مصنوعی: این شعر درباره دشواری‌های زندگی و تلاش برای فرار از گرفتاری‌ها و مشکلات درونی است. شاعر به تردید و سردرگمی خود در میان روز و شب اشاره می‌کند و ناله و زاری را بخشی از تجربه‌های انسانی می‌داند. او می‌گوید که از خود و خدا نمی‌تواند بگریزد و به تداخل شيرين و تلخ زندگی اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر به این نکته می‌رسد که برای تسلط بر نفس سرکش، جز تلاش و مبارزه چاره‌ای وجود ندارد و این کار هر کسی نیست.
نز خدایم میتوان بگریختننز خودی نیزم توان بگسیختن
هوش مصنوعی: از خداوند نمیتوان فرار کرد و از خود واقعیام هم نمیتوانم جدا شوم.
زین تردد روز و شب کار من استناله و زاری و شور انگیختن
هوش مصنوعی: کار من در این در رفت و آمد شب و روز، فریاد و شکایت و ایجاد شور و هیجان است.
مانده ایم اندر تزلزل روز و شبگه بحق گاهی بخلق آویختن
هوش مصنوعی: ما در تردید و نوسان روز و شب زندگی میکنیم و گاهی به حق و حقیقت چنگ میزنیم و گاهی به انسانها وابسته میشویم.
عذب شیرین ریخت در ملح اجاجتا چه حکمت بود از این آمیختن
هوش مصنوعی: شیرین و دلپذیر به طور ناگهانی با تلخی و شوری آمیخته شده است. این ترکیب چه دانایی و حکمت خاصی دارد که باعث این مخلوط شدن شده است؟
نیست ای سالک در این ره چاره اینفس سرکش را، بجز خون ریختن
هوش مصنوعی: ای رهرو، در این مسیر هیچ راه حلی برای به کنترل درآوردن نفس سرکش وجود ندارد جز آنکه خونش را بریزی.
کار هر کس نیست شمشیر جدالبر رخ نفس و هوا آهیختن
هوش مصنوعی: هر کسی توانایی ندارد که با نفس و خواستههای خود به مبارزه بپردازد و در این میدان، سلاح آگاهی و تلاش را به دست بگیرد.