شمارهٔ ۳۱۷
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از کمبود توشه و چالش‌های راه زندگی صحبت می‌کند. تنها سرمایه‌اش یک قطره اشک و آه است، و از این می‌پرسد که ارزش این قطره اشک چیست در مقابل دریاهای خون که در مسیر زندگی می‌بیند. او همچنین به زرهی اشاره می‌کند که از خستگی و ناامیدی ناشی از طولانی بودن راه و کوتاهی عمر صحبت می‌کند. شاعر می‌گوید اگر حتی یک لحظه از راه حق دور شویم، باید از آن یک لحظه بسیار پشیمان باشیم. در پایان، او به این نکته اشاره می‌کند که با وجود دوری از معشوق، همیشه راه به سوی او نزدیک است.
ندارم توشه ای از بهر این رهبجز یکقطره اشک و یکنفس آه
هوش مصنوعی: من برای این سفر هیچ چیز جز یک قطره اشک و یک نفس آه ندارم.
بهای قطره اشکی چه باشدکه دریاهای خون بینم در این راه
هوش مصنوعی: آیا ارزش یک قطره اشک چقدر است وقتی در این مسیر، دریاهای خون را میبینم؟
زره وامانده ای درمانده خوش گفتکه ره دور است و گام عمر کوتاه
هوش مصنوعی: یک سرباز شکست خورده و درمانده می‌گوید که راه پیش رو طولانی است و عمر انسان کوتاه است.
اگر یکدم بغیر از راه حق رفتاز آن یکدم هزار استغفرالله
هوش مصنوعی: اگر یک لحظه از مسیر درست منحرف شوی، آن یک لحظه به اندازه هزار بار توبه کردن ارزش دارد.
چو دوری از در دل چند گوئیکه نزدیک است دل را ره بدرگاه
هوش مصنوعی: وقتی از در دوری، هر چقدر هم که بگویی نزدیکم، دل هرگز به درگاه نمیرسد.