شمارهٔ ۲۴
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و جذابیت ابروی معشوق پرداخته و بیان می‌کند که وجود او برای شاعر کافی است. شاعر اشاره می‌کند که فقط یک نگاه یا نشانه از محبوبش کافی است تا دلش شاد شود و امیدش را تازه کند. در واقع، تمام خوشی‌ها و امیدهای شاعر به حضور معشوق وابسته است.
ما را بجهان گوشه ابروی تو بسدر مزرع جان، خوشه‌ای از موی تو بس
هوش مصنوعی: ما به خاطر زیبایی و جاذبههای تو، زندگیمان رونق میگیرد و خوب بودن لحظات زندگیامان به خاطر وجود توست. از آنچه که در دل داریم، تنها به یک نیکویی از تو بسنده میکنیم.
از خرمن عمر، دانه خال تو بهوز کشت امید، گندم روی تو بس
هوش مصنوعی: از میان تمام سالهایی که از عمرم گذشته، تنها دانهای که ارزشمند است، عشق و محبتی است که به تو دارم. به امید اینکه خوشبختی و سعادت من از این عشق به تو به بار بنشیند.