غزل شمارهٔ ۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عمق احساسات و مشکلات عاشقانه‌اش اشاره می‌کند. او از دلبستگی به محبوبش و شرمندگی ناشی از این عشق سخن می‌گوید. شاعر بیان می‌کند که عشق به محبوبش او را به شدت گرفتار کرده و نمی‌تواند خود را کنترل کند. او به بی فایده بودن تلاش زاهدانه و خودداری از عشق اشاره می‌کند و حسرت می‌خورد که محبوبش او را از آنچه دارد، محروم کرده است. همچنین از ساقی عشق می‌خواهد که به او جام امید وصال بدهد و تأکید می‌کند که از عشقش مست است، در حالی که باید به هشیاری برگردد. در پایان، شاعر از زاری و انکار خود در برابر خلق سخن می‌گوید و به پیچیدگی‌های عشق و مشکلات در آن اشاره می‌کند.
تا بود در عشق آن دلبر گرفتاری مراکی بود ممکن که باشد خویشتن‌داری مرا
هوش مصنوعی: هر وقت که عشق آن معشوق دلبر وجود دارد، من در درد و گرفتاری هستم. آیا ممکن است که بتوانم در برابر این عشق و احساسات خودم کنترل داشته باشم؟
سود کی دارد به طراری نمودن زاهدیچون ز من بربود آن دلبر به طراری مرا
هوش مصنوعی: چه سودی دارد که زاهدی در تظاهر به پرهیزگاری کند، وقتی که دل من به دست دلبرش ربوده شده است؟
ساقی عشق بتم در جام امید وصالمی گران دادست کارد آن سبکساری مرا
هوش مصنوعی: ای ساقی، عشق من در جام امید دیدار به من آب دادن کرده است، اما آن بیخیالی و راحتطلبی مرا به زحمت انداخته است.
زان بتر کز عشق هستم مست با خصمان اومی‌بباید بردن او مستی به هشیاری مرا
هوش مصنوعی: از آن بدتر این است که من به عشق او مست هستم و باید با دشمنان او درگیر شوم؛ این مستی باید به حالت هوشیاری من بازگردد.
زارم اندر کار او وز کار او هر ساعتیکرد باید پیش خلق انکار و بیزاری مرا
هوش مصنوعی: من از کار او ناراحت هستم و او هم هر لحظه باعث میشود که مجبور شوم در برابر مردم انکار و بیزاری از خودم نشان دهم.
این شگفتی بین و این مشکل که اندر عاشقیبرد باید علت لنگی و رهواری مرا
هوش مصنوعی: این شگفتی را ببین و به این مشکل فکر کن که در عشق، باید دلیلی برای ناتوانی و زندگی آشفتهام پیدا کنم.