غزل شمارهٔ ۲۱

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و درد ناشی از آن است. شاعر بیان می‌کند که عشقش به معشوق چنان عمیق است که پای او در سنگ مانده و عقلش نیز در برابر این عشق محدود شده است. او می‌گوید که نامش به یاد کسی نمی‌آید و خود را ننگین می‌داند. شاعر از معشوق می‌خواهد هرچه جفا می‌تواند به او کند، زیرا او در حال تحمل ذلت است. در نهایت، او احساس می‌کند هر کسی که به استقبالش آمده، در واقع فاصله‌ای از او دارد و معشوقش دور است. شاعر از انوری می‌خواهد که پای معشوق را از راهی که رفته، بازگرداند، زیرا هر وسیله‌ای که بتواند او را به معشوق برساند، ناقص و شکست‌خورده است.