غزل شمارهٔ ۲۲
هوش مصنوعی: این شعر نشان‌دهنده عمق درد و غم ناشی از عشق است. شاعر بیان می‌کند که رنج و غم عشق به جانش رسیده و فریادش به آسمان بلند شده است. هرچند که نمی‌تواند گلایه کند، اما دردش به زبانش می‌آید. او در این عشق امیدی نمی‌بیند و بارها آسیب دیده است. در هر جا که می‌رود، اندوه معشوق در دلش حاضر است. در نهایت، احساس می‌کند که این درد و رنج بسیار عمیق و جدی است.
کارم ز غمت به جان رسیدستفریاد بر آسمان رسیدست
هوش مصنوعی: درد و غم تو به حدی رسیده که تحمل آن برایم سخت و جانکاه شده است، به طوری که حس میکنم فریادهای من به آسمان میرسد.
نتوان گلهٔ تو کرد اگرچهاز دل به سر زبان رسیدست
هوش مصنوعی: اگرچه از دل به زبان آمده است، اما نمیتوان به خاطر آن از تو شکایت کرد.
در عشق تو بر امید سودیصد بار مرا زیان رسیدست
هوش مصنوعی: در عشق تو، امیدی که داشتم، بارها به من زیان و خسارت رسانده است.
هرجا که رسم برابر مناندوه تو در میان رسیدست
هوش مصنوعی: هر جا که قانون و قاعده بر من حاکم است، اندوه و غم تو هم در آنجا وجود دارد.
این آب ز فرق برگذشته استوین کارد بر استخوان رسیدست
هوش مصنوعی: این آب از روی سر رد شده و این کارد به استخوان رسیده است.