تناجی
انوری ابیوردی

غزل شمارهٔ ۳۵

هرکه چون من به کفرش ایمانستاز همه خلق او مسلمانست
روی ایمان ندیده‌ای به خداگر به ایمان خویشت ایمانست
ای پسر مذهب قلندر گیرکه درو دین و کفر یکسانست
خویشتن بر طریق ایشان بندکه طریقت طریق ایشانست
دست ازین توبه و صلاح بدارکاندرین راه کافری آنست
راه تسلیم رو که عالم حکمدام مرغان و مرغ بریانست
ملک تسلیم چون مسلم گشتبهتر از ملک سلیمانست
مردم صومعه مسلمان نیستگر همه بوذرست و سلمانست
ساقیا در ده آن میی که ازوآفت عقل و راحت جانست
حاکی رنگ روی معشوقستراوی بوی زلف جانانست
مجلس از بوی او سمن‌زارستخانه با رنگ او گلستانست
از لطافت هوای رنگینستوز صفا آفتاب تابانست
در قدح همچو عقل و جان در تنآشکارست اگرچه پنهانست
توبهٔ خویش و آن من بشکنکین نه توبه است زور و بهتانست
یک زمانم ز خویشتن برهانکز وجودم ز خود پشیمانست
چند گویی که می نخواهم خوردکه ز دشمن دلم هراسانست
می خور و مست خسب و ایمن باشمجلس خاص خاص سلطانست