غزل شمارهٔ ۷۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساسات عمیق خود نسبت به عشق و غم سخن می‌گوید. او در تلاش است تا با داشتن یک ساعت خوشی بدون غم، آرامش بیابد، اما درد و رنج عشق را نمی‌تواند فراموش کند. نصیحت‌ها و توصیه‌ها به او نمی‌تواند از عشقش کم کند، زیرا این عشق بخشی جدایی‌ناپذیر از وجودش شده است. او به عشقش وفادار است و حتی با وجود رنج و مشکلات، نمی‌تواند از معشوقش چشم بپوشد. در نهایت، شاعر احساس می‌کند که زندگی برایش پر از چالش‌ها و مشکلات است، اما نمی‌تواند از عشقش دست بکشد.
بتی دارم که یک ساعت مرا بی‌غم بنگذاردغمی کز وی دلم بیند فتوح عمر پندارد
هوش مصنوعی: من یک بت دارم که میتواند به مدت یک ساعت من را از غمها دور کند، غمی که در دل من نشسته و باعث میشود احساس کنم که عمرم در حال سپری شدن است.
نصیحت‌گو مرا گوید که برکن دل ز عشق اونمی‌داند که عشق او رگی با جان من دارد
هوش مصنوعی: نصیحتکننده به من می‌گوید که دل را از عشق او جدا کنم، اما خودش نمیداند که این عشق با وجود من پیوندی عمیق دارد.
دلم چون آبله دارد دگر عشق فدا بر کفمگر از جان به سیر آمد دلم کش باز می‌خارد
هوش مصنوعی: دل من مانند آبی است که زخمهایی دارد و دیگر نمی‌تواند عشق را فدای کسی کند، مگر اینکه جانم از عشق سیر شود و دوباره دلم شروع به خارانیدن کند.
مرا گوید بیازارم اگر جان در غمم ندهیچگویی جان بدان ارزد که او از من بیازارد
هوش مصنوعی: او می‌گوید که اگر تو به خاطر غم من، جانم را ندهی، پس چه فایدهای دارد که جانم را فدای کسی بکنم که من را آزار میدهد؟
نتابم روی از او هرگز اگرچه در غم رویشمرا چرخ کهن هردم بلایی نو به روی آرد
هوش مصنوعی: هرگز از او روی گردان نخواهم شد، هرچند که در غم دیدن او، هر روز مصیبت جدیدی به من میرسد.