غزل شمارهٔ ۱۳۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از وجود یک شخص خاص صحبت می‌کند که تمام جهان او را تشکیل داده و میهمان زندگی‌اش بوده است. او به وفاداری و محبت آن شخص قسم می‌خورد، حتی اگر مشکلاتی برایش به وجود بیاورد. شاعر به زیبایی و خوبی‌های آن فرد اشاره می‌کند و از خداوند بابت وجود او سپاسگزاری می‌کند. همچنین به طالع و فال اشاره می‌کند که باعث جدایی یا آزار میان آنها شده است. در کل، شعر حس عمیق محبت و ناامیدی را به تصویر می‌کشد.
دوش آنکه همه جهان ما بودآراسته میهمان ما بود
هوش مصنوعی: دیشب کسی که تمام دنیای ما را تزیین کرده بود، مهمان ما بود.
سوگند به جان ما همی خوردگر چند بلای جان ما بود
هوش مصنوعی: به جان ما سوگند می‌خورد، هرچند که بلاها و مشکلات زیادی بر ما وارد شده است.
بودش همه خرمی و خوبیشکر ایزد را که آن ما بود
هوش مصنوعی: تمام زیباییها و خوبیها از آن خداوند است، و ما نیز بخشی از این نعمتها هستیم.
از طالع سعد ما براندفالی که نه در گمان ما بود
هوش مصنوعی: از سرنوشت نیک ما نشانهای رسید که هرگز به ذهنمان خطور نمیکرد.
بنشست میان ما و برخاستآزار که در میان ما بود
هوش مصنوعی: در میان ما نشسته بود و سپس به وجود آورنده آزار و تنش شد، همان کسی که در جمع ما حضور داشت.