غزل شمارهٔ ۱۳۹ - انوری

دوش تا صبح یار در بر بودغم هجران چو حلقه بر در بود

دست من بود و گردنش همه شبدی همه روز اگرچه بر سر بود

با بر همچو سیم سادهٔ اوکارم از عشق چون زربر بود

گرچه شبهای وصل بود خوشمشب دوشین ز شکل دیگر بود

یا من از عشق زارتر بودمیا ز هر شب رخش نکوتر بود

کس نداند که آن چه طالع بودمن ندانم که آن چه اختر بود

از فلک تا که صبح روی نمودانوری با فلک برابر بود