غزل شمارهٔ ۱۴۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به محبوب خود خطاب می‌کند و بیان می‌کند که برای او تحمل غم‌ها آسان است و با یاد و عطر او، می‌توان به سختی‌های زندگی ادامه داد. او از امید به وصال محبوب صحبت می‌کند و اشاره می‌کند که برای رسیدن به او، می‌تواند سال‌ها منتظر بماند و در هر شرایطی دست از آرزو برندارد. همچنین، شاعر به طعنه به سختی‌های عشق و معشوقی که همواره در دلش است، اشاره می‌کند و بیان می‌کند که حتی در رویارویی با دشمنان، عشق او قوت قلب است.
ای دلبر عیار ترا یار توان بودغمهای ترا با تو خریدار توان بود
هوش مصنوعی: ای محبوب خوشسیرت، یار تو می‌تواند در کنار تو باشد و غمهایت را به دوش کشد.
با داغ تو تن در ستم چرخ توان دادبا یاد تو اندر دهن مار توان بود
هوش مصنوعی: با درد ناشی از جدایی تو می‌توان زیر فشار زندگی ادامه داد، و به خاطر یاد تو می‌توان با دشواریها و مشکلات زندگی همچنان روبرو شد.
بر بوی گل وصل تو سالی نه که عمریاز دست گل وصل تو پر خار توان بود
هوش مصنوعی: بوی خوش گل ارتباط با تو، نه تنها یک سال، بلکه تمام عمر را می‌تواند تحت تأثیر قرار دهد. این ارتباط به قدری زیباست که امکان تحمل خطرات و دردها را هم فراهم می‌کند.
در آرزوی شکر و بادام تو صد سالبر بستر تیمار تو بیمار توان بود
هوش مصنوعی: در انتظار مهر و محبت تو، میتوانم سالهای طولانی بر بستر درد و بیماری ناز کنم و به عشق تو زندگی کنم.
صد شب به تمنای وصال تو چو نرگسبی‌نرگس بیمار تو بیدار توان بود
هوش مصنوعی: صد شب به امید دیدن تو مانند نرگسی که بدون نرگس دیگر بیدار است، میتوانم بیخواب و بیمار باشم.
آنجا که مراد تو به جان کرد اشارتبا خصم تو در کشتن خود یار توان بود
هوش مصنوعی: جایی که خواستهات با وجود دشمنیات به تو اشاره می‌کند، میتوانی بر یار خود چیره شوی و او را از پا درآوری.