غزل شمارهٔ ۱۴۸
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از درد و هجران صحبت می‌کند و می‌گوید که دوری محبوب جانش را می‌گیرد و از خداوند درخواست رحم و ترحم دارد. او به غم و اندوه خود اشاره می‌کند و می‌گوید که روزهایش از غم پر شده است. همچنین، او به سیاه‌روئی خود به عنوان نشانه‌ای از گم‌گشتگی اشاره می‌کند و به یاد می‌آورد که در روز آخر، چراغی باید روشن شود. شاعر ناامیدی خود را از زمانه بیان می‌کند و از دل تنگی‌های شبانه‌اش با عشق می‌گوید. در نهایت، او اشاره می‌کند که حتی در این لحظات، یاد محبوبش همچنان زنده است و دوری او خود را نشان می‌دهد.
ز هجران تو جانم می‌برآیدبکن رحمی مکن کاخر نشاید
هوش مصنوعی: بخاطر دوری تو، جانم به شدت در حال رنج کشیدن است؛ پس لطفی کن و رحم کن، زیرا در نهایت، این وضعیت نمیتواند ادامه پیدا کند.
فروشد روزم از غم چند گوییکه می‌کن حیله‌ای تا شب چه زاید
هوش مصنوعی: روزم از شدت غم به پایان میرسد، چه فایدهای دارد که بگویی چه حیله‌ای بکنم؟ این همه زحمت تا شب چه نتایجی به بار می‌آورد؟
سیه‌رویی من چون آفتابستبه روز آخر چراغی می‌بباید
هوش مصنوعی: چهرهی تیره و غمانگیز من همچون تابش خورشید در روز پایانی است؛ یعنی در آخرین لحظه، نوری نمادین به یادگار باید باقی بماند.
به یک برف آب هجرت غم چنان شدکه از خونم فقعها می‌گشاید
هوش مصنوعی: با روی آوردن به زندگی جدید و ترک وطن، غم و اندوه من به قدری شدید شد که انگار از عمق وجودم فریاد میزند.
گرفتم در غمت عمری بپایمچه حاصل چون زمانه می‌نپاید
هوش مصنوعی: من در غم تو سالها وقت خود را تلف کردم، اما چه فایده دارد وقتی که زمان هیچگاه نمیایستد.
درین شبها دلم با عشق می‌گفتکه از وصلت چه گویم هیچم آید
هوش مصنوعی: در این شبها، قلبم به زبان عشق حرف میزد و بیان میکرد که از پیوستن به تو چه بگویم، که هیچ کلمهای برای توصیف آن ندارم.
هنوز این بر زبانش ناگذشتهفراقت گفت آری می‌نماید
هوش مصنوعی: او هنوز نتوانسته است کلمهی جدایی را بر زبان بیاورد، اما به وضوح احساس آن را نشان می‌دهد.