غزل شمارهٔ ۱۷۲
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف غم و درد عشق می‌پردازد. شاعر از unattainability (دست نیافتنی) عشق و جدایی سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که هیچ‌کس قادر به درک عمق این احساسات نیست. او سوال می‌کند که چگونه می‌توان از خداوند انصاف خواست وقتی که درد جدایی اینگونه عمیق است. در نهایت، شاعر اعتراف می‌کند که حتی اگر بخواهد، دلش در این دنیا نمی‌تواند بماند، چرا که هیچ چیز در این دنیا پایدار نیست.
چارهٔ عشق تو نداند کسنامهٔ وصل تو نخواند کس
هوش مصنوعی: هیچ‌کس نمیداند چگونه می‌توان بر عشق تو غلبه کرد و هیچ‌کس از عشق به تو خبر ندارد.
نقش هجران تو که مالد بازتو توانی اگر تواند کس
هوش مصنوعی: اگر بتوانی، شاید کسی بتواند نقش جدایی تو را دوباره به تصویر بکشد.
در رکابت فلک فرو ماندهم‌عنانی چگونه راند کس
هوش مصنوعی: معنای این بیت به زبان ساده این است که وقتی تو در میدان حضور داری، آسمان و دیگران در کنار تو نمیتوانند به همسطحی و رقابت با تو بپردازند، چون تو از همه برتر هستی و هیچ‌کس نمی‌تواند به تواناییها و جایگاه تو برسد.
به غمی چون دل بِنَسْتانیاز تو انصاف چون ستاند کس
هوش مصنوعی: غمی که در دل دارم، مانند دل دردناک است و انصاف تو از کسی دیگر گرفته نخواهد شد.
از تو هرچم بتر به روی رسیدخود به روی کس این رساند کس
هوش مصنوعی: هر چه از تو بترسید، به خود نمیگویم، بلکه به روی هیچ‌کس.
هم برین دل اگر بخواهی ماندتا نه بس در جهان نماند کس
هوش مصنوعی: اگر خواستی که دل من با تو بماند، پس به یاد داشته باش که هیچ‌کس در این دنیا دائمی نیست.