غزل شمارهٔ ۱۸۷

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از مرحله‌ای از زندگی‌اش سخن می‌گوید که به دنبال زهد و توبه بوده، اما از آن بازگشته و به لذت‌های دنيوی روی آورده است. او در ابتدا توبه کرده و از بندهای این دنیا جدا شده بود، اما سپس به جایی می‌رسد که از توبه خود می‌کاهد و به قمارخانه می‌رود. او با عشق به معشوقه‌اش، از قوانین و عادات خانوادگی خود فرار می‌کند و به شوق عشق، از بلاها و مشکلات رهایی می‌یابد. شاعر در نهایت به حالتی می‌رسد که نه تنها در بزم معشوق غرق شده، بلکه به همان زندگی ای که روزی آن را ترک کرده بود، بازگشته است.در اینجا او از دستانش و آنچه از زبانش می‌گذرد صحبت می‌کند و تصریح می‌کند که اکنون همانطور که هست، زندگی می‌کند.