غزل شمارهٔ ۱۹۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساسات دردناک و ناامیدی خود سخن می‌گوید. او به عشق و دلبستگی‌هایش اشاره می‌کند که باعث شده در دام غم و اندوه گیر کند. با وجود تلاش‌هایش برای رسیدن به خواسته‌های دل، همواره در حال گمراهی و سرگردانی مانده است. او با اشاره به سوختن دلش از عشق و ناامیدی، به یاد می‌آورد که دوستانش در شرایط سخت او را ترک کرده‌اند، و او هنوز در همان وضعیت نامطلوب باقی مانده است. در کل، شاعر احساس حبس شدن در آرزوها و ناامیدی‌هایش را به تصویر می‌کشد.
در دستِ غمِ یارِ دلارام بماندمهشیارترین مرغم و در دام بماندم
هوش مصنوعی: در میانهٔ غم و اندوه محبوب دلنشینم گرفتار ماندم، در حالی که از همه هوشیارتر بودهام اما همچنان در تله و دام عشق او ماندهام.
بردم ندبِ عشق ز خوبانِ جهان مناز دستِ دلِ ساده سرانجام بماندم
نَدَب یعنی شرط و گرو در قمار
یک گام به کامِ دلِ خودکامه نهادمسرگشته همه عمر در آن گام بماندم
هوش مصنوعی: من یک گام به سمت خواسته‌های دلِ خودخواهام برداشتم، و اکنون در آن گام گم شدهام و تمام عمرم در همین وضعیت باقی ماندهام.
آتش زدم اندر دل تا جمله بسوزددل سوخته شد آخر و من خام بماندم
هوش مصنوعی: در دل خود آتشی افروختم تا همه چیز بسوزد، اما در نهایت دلِ خودم سوخت و من همچنان بیخبر ماندم.
بر بامِ طمع رفتم تا وصل ببینمبشکست قضا پایم و بر بام بماندم
هوش مصنوعی: بر بالای آرزوهای خود رفتم تا به وصال محبوب دست یابم، اما تقدیر دستم را شکست و من همچنان بر بالای آرزوهایم باقی ماندم.
یاران همه رفتند ز ایامِ حوادثافسوس که من در گوِ ایام بماندم
گو یعنی زمین پست و مغاک