غزل شمارهٔ ۲۵۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت معشوق خود اشاره می‌کند. خط سیاه بر چهره او را به نشانه‌ای از زیبایی شبیه به زنگ سپاه رومیان می‌داند. او صورت معشوق را چون مشک می‌بیند که بر روی موی ماهش قرار گرفته است و از زیبایی او شگفت‌زده شده است. شاعر همچنین از احساس خود وقتی به معشوق نگاه می‌کند صحبت می‌کند که با دیدن او، همچون رعد، ناله کرده و از زیبایی‌اش به وجد می‌آید.
ایمن ز عارض تو این خط سیاه توگویی که به روم آمد از زنگ سپاهِ تو
خط یعنی موی صورت
بر غبغبِ چون سیمت از خطِ سیه گوییمشک است طرازنده بر طرهٔ ماه تو
طرازنده یعنی آرایشدهنده و طره دو معنی دارد: موی تابیده کنار پیشانی و دیگر حاشیهی لباس
تا ابرِ تو را دیدم بر گردِ مهِ روشنچون رعد همی نالم هر لحظه ز ماهِ تو
هوش مصنوعی: وقتی ابر تو را دیدم که دور ماه روشن در حرکت است، هر لحظه مانند رعد ناراحتی میکنم از دیدن زیبایی تو.