غزل شمارهٔ ۲۶۴
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به زیبایی و جذابیت معشوقه‌اش اشاره می‌کند و او را با زیبایی‌هایی همچون عنبر، مشک، قیر و سنبل مقایسه می‌کند. او می‌گوید که هر آنچه خوبان دارند، در زیبایی معشوق به کار رفته و او را از تمامی آنها برتر می‌سازد. همچنین از او می‌خواهد که خود را کمتر نمایان کند زیرا زیبایی‌اش روح را تحت تأثیر قرار می‌دهد. در پایان، شاعر به حساب عاشقان اشاره می‌کند و می‌گوید که معشوقه در حساب احساسات عاشقانه نیز قوی و بی‌نظیر است.
بر مه از عنبر عذار آورده‌ایبر پرند از مشک مار آورده‌ای
هوش مصنوعی: تو بر چهرهات، بویی شیرین و دلانگیز همچون عنبر گذاشتهای، و بر پرندگانت بویی خوش همچون مشکی که از مار گرفته شده، آورده‌ای.
بر حریر از قیر نقش افکنده‌ایبر گل از سنبل نگار آورده‌ای
هوش مصنوعی: بر روی پارچه نرم و لطیف، با رنگ سیاه طرحی زدهای و بر روی گل خوشبو، زیبایی از گل سنبل به ارمغان آورده‌ای.
هرچه خوبان را به کار آید ز حسندر خط مشکین به کار آورده‌ای
هوش مصنوعی: هر چیزی که برای خوبان مناسب باشد، تو آن را با زیبایی در خط مشکین به کار بردهای.
بیش رخ منمای کاندر کار تنروح را چون زیر و زار آورده‌ای
هوش مصنوعی: بهتر است که زیبایی چهرهات را نشان ندهی، زیرا در کار پرورش جسم، روح را به سختی و عذاب کشاندهای.
دوش می‌کردی حساب عاشقانانوری ار در شمار آورده‌ای
هوش مصنوعی: دیروز عشقورزیهای عاشقان را برانداز می‌کردی، اگر آنها را در حساب و شمارش درآورده بودی.