غزل شمارهٔ ۲۶۷
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از اندوه و رنجی که در زندگی تحمل کرده صحبت می‌کند. او از زردی چهره و تیرگی ذهنش ناشی از عمر پر از محنتش می‌گوید و ناامیدی‌اش را از اینکه هیچ امیدی به بهبود وضعیت ندارد، بیان می‌کند. همچنین از حس تنهایی‌اش در طلب کسی که به درکش برسد یا گره از مشکلش باز کند سخن می‌گوید. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که خداوند در زمین پیمان خوبی با انسان‌ها نبسته است.
زردرویم ز چرخِ دندان‌خایتیره‌رایم ز عمرِ محنت‌زای
هوش مصنوعی: صورت من زرد است و این نشان از رنج و مشکلاتی است که در زندگی با آنها روبرو شدهام. لحظات تلخ و دردناک، عمر من را پر کردهاند و تأثیر عمیقی بر روحم گذاشتهاند.
نه امیدی که سرخ دارم روینه نویدی که تازه دارم رای
هوش مصنوعی: نه به این امید هستم که چهرهات را ببینم و نه به این نوید که نظرات تازهای از تو بشنوم.
با که گویم که حقِ من بشناسبا که گویم که بندِ من بگشای
هوش مصنوعی: با کی سخن بگویم تا حق و حقوق مرا درک کند؟ با چه کسی باید صحبت کنم که مرا از بند و زنجیر رهایی بخشد؟
از قیاسی که تکیه‌گاهِ من استباز جُستم زمانه را سر و پای
هوش مصنوعی: من از قضاوتها و استدلالهایی که به آنها تکیه میکردم فاصله گرفتم و زمانه را در تمامی جوانبش مورد بررسی قرار دادم.
روشنم شد که در بسیطِ زمیننیک‌عهدی نیافرید خدای
هوش مصنوعی: در زمین، کسی را پیدا نکردم که عهد و پیمان خوبی داشته باشد، و این برای من روشن شد که خداوند چنین کسی را خلق نکرده است.