غزل شمارهٔ ۲۷۱
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به احساسات و اوضاع درونی خود می‌پردازد. او از عشق و دلتنگی صحبت می‌کند و می‌گوید که یا باید به چهره معشوق نظر کند، یا لبخند او را ببیند. او در غم و اندیشه معشوق به سر می‌برد و می‌خواهد از دل او خبری دریافت کند. شاعر همچنین از مدت زمانی که به وفا و امید مشترک پرداخته است، می‌گوید و احساس می‌کند که عیش و لذت او به تاریکی و ناکامی تبدیل شده است. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که باید رابطه خود را بهبود بخشد و برای ادامه این رابطه تلاش کند.
یا بدان رخ نظری بایستییا از آن لب شکری بایستی
هوش مصنوعی: یا باید به چهرهات نگاهی بیندازم یا اینکه برای لذت بردن از آن لب شیرین منتظر بمانم.
یا مرا در غم و اندیشهٔ اوچون دل او دگری بایستی
هوش مصنوعی: شاید باید همانطور که او در غم و اندیشهاش است، من هم در این حالت باقی بمانم.
نیست از دل خبرم در غم اواز دل او خبری بایستی
هوش مصنوعی: من از دل خودم در غم او چیزی نمیدانم و او نیز از دل من خبری ندارد.
مدتی تخم وفا کاشته شدبجز امید بری بایستی
هوش مصنوعی: مدتی است که در تلاش برای کاشتن و پرورش وفا بودهایم، اما اکنون باید انتظار داشته باشیم که چیزی جز امید به ما نرسد.
آخر این تیره شب عیش مراسالها شد سحری بایستی
هوش مصنوعی: پس از سالها انتظار و سختی، سرانجام باید صبح روشنی فرارسد که شادی من را همراه داشته باشد.
یارب این یارب بی‌فایده چیستآخر این را اثری بایستی
هوش مصنوعی: ای خدا، این ناله و فریاد بی‌فایده چه معنایی دارد؟ چرا نباید نتیجهای از آن حاصل شود؟
رشتهٔ صحبت ما را پس از اینبه از این پا و سری بایستی
هوش مصنوعی: پس از این، برای ادامهٔ گفتوگوی ما، نیاز است که با دقت و هوشیاری بیشتری عمل کنیم.
همه بگذاشتم آخر به دلشانوری را گذری بایستی
هوش مصنوعی: در آخر همه چیز را رها کردم و با دل خودم پذیرفتم که باید از انوری گذر کنم.