غزل شمارهٔ ۲۹۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و زیبایی معشوق خود سخن می‌گوید و احساسات عمیق خود را نسبت به او ابراز می‌کند. او با بیان ناز و کرشمه‌های معشوق، به شدت تحت تاثیر احساساتش قرار دارد و می‌گوید که این عشق او را به حدی می‌کشاند که حتی گردن‌کشی زمان و فضا را نیز فراموش می‌کند. شاعر به تحیر و شگفتی خود از زیبایی معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی اگر به اوج آسمان برود، باز هم اگر معشوق سر برزمین بگذارد، تمامی چیزها را رها می‌کند. در نهایت، او از معشوق می‌خواهد که او را رها نکند و می‌گوید بدون او زندگی‌اش به غم و اندوه تبدیل می‌شود.
الحق نه دروغ محتشم یارینازت بکشم که جان آن داری
هوش مصنوعی: باید گفت که حقیقت را فراموش کردهام و به دروغهای دلنشین تو میپردازم، زیرا جان و زندگیام به وجود تو وابسته است.
ناز چو تویی توان کشید ای جانبا این همه چابکی و عیاری
هوش مصنوعی: عشق و زیبایی تو به قدری جذاب است که هر کسی نمی تواند تحمل کند، با این حال تو به راحتی و چابکی خاصی که داری، همه را تحت تأثیر قرار میدهی.
با روی تو در تفکرم کایزداز رحمتت آفرید پنداری
هوش مصنوعی: با چهرهی تو در اندیشهام که ای خدا، به خاطر رحمتت این تصویر را آفریدهای.
در عشق تو گردنان گردون راگردن ننهم همی ز جباری
هوش مصنوعی: در عشق تو، حتی اگر به گردن آسمان هم بروم و خود را برتر از همه تصور کنم، این کار را نمیکنم، زیرا به قدرت و جباریت تو اعتقاد دارم.
گر سر به فلک برم روا باشدچون سر به کسی چو من فرود آری
هوش مصنوعی: اگر سر به آسمان ببرم، اشکالی ندارد، اما زمانی که سر به کسی چون من فرو میآوری، این کار ناپسند است.
چون عاشق زار تو شدم باریاز من مستان به خیره بیزاری
هوش مصنوعی: وقتی که عاشق تو شدم، حالتی از خودم را از دست دادم و در این حال، هیچ چیز برایم مهم نیست و فقط از خودم دور شدم.
مفروش مرا چو کردم ای دلبرغمهای ترا به جان خریداری
هوش مصنوعی: ای محبوب، مرا به بهای غمهای تو نفروش، زیرا که من، با تمام جانم این دردهای تو را خریدهام.
نگذارمت ار به جان رسد کارمتا بی‌سببی مرا تو نگذاری
هوش مصنوعی: به خاطر تو هرگاه که زندگیام به خطر بیفتد، هرگز نمیگذارم که بیدلیل مرا رها کنی.
گر برگردم نه انوری باشماز تو بدو صد ملامت و خواری
هوش مصنوعی: اگر برگردم، دیگر آن شخص خوب و شریف نخواهم بود، بلکه از تو فقط ملامت و خفت نصیبم خواهد شد.