شمارهٔ ۱۸ - در هجا گوید
هوش مصنوعی: این شعر به این موضوع اشاره دارد که روزگار چگونه افراد بیارزش و ناچیز را به مقامهای بالا میبرد و بر آدمهایی با شخصیت و ارزش، سلطه میدهد. به نوعی از ناهماهنگی و بیعدالتی در جامعه سخن میگوید.
مینبینی که روزگار چه کردبه فلک برکشید دونی را
هوش مصنوعی: در اینجا اشاره شده که آیا نمیبینی که روزگار چگونه با تقدیر خود، افرادی بدون ارزش را به اوج و مقام بالا میرساند؟
بر سر آدمی مسلط کردآنچنان خر فراخ کونی را
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که خداوند بر انسان حاکمیت و تسلطی قرار داده که او را به وسیله قدرت و عظمتش تحت تاثیر قرار داده است، به طوری که انسان در برابر این قدرت احساس کوچکی و ضعف میکند.