شمارهٔ ۴۱ - در مدح مجدالدین ابوطالب نعمه
هوش مصنوعی: این شعر درباره عظمت و قدرت یک پادشاه نامی است که به عنوان یکی از بزرگترین شخصیت‌ها در تاریخ معرفی شده است. شاعر از نور رایش و جایگاه بلندش در میان آسمان‌ها و زمین سخن می‌گوید و هوش و همت او را فراتر از آفرینش و موجودات می‌داند. همچنین، اشاره شده که خوشی و آرامش در زندگی از وجود این پادشاه حاصل می‌شود و آسایش مردم به دست اوست. در نهایت، شاعر با استفاده از استعاره‌ها به نور نبوت و قدرت والای او اشاره می‌کند که در واقع، درخشش او برای همه مشهود است.
آنکه بر سلطان گردون نور رایش غالبستپادشاه آل یاسین مجد دین بوطالبست
هوش مصنوعی: کسی که نور سلطنتش بر آسمان‌ها تسلط دارد، پادشاه خاندان یاسین و بزرگوار دین بوطالب است.
آسمان همت خداوندی که همچون آسمانهمتش بر طول و عرض آفرینش غالبست
هوش مصنوعی: آسمان نماد اراده و تلاش خداوند است که بر همه جوانب آفرینش تسلط دارد.
آنکه او تا در سرای آفرینش آمدستتنگ عیشی از سرای آفرینش غایبست
هوش مصنوعی: کسی که به دنیا آمده، از خوشیهای این دنیا دور است و در واقع زندگی سختی را تجربه می‌کند.
بحر در موج شبانروزی دلش را زیر دستابر در باران نوروزی کفش را نایبست
هوش مصنوعی: در دریا، امواجی که همیشه در حال حرکتاند، دلی که زیر ابرها پنهان شده و در باران بهاری، گویی به دلتنگی و خوشحالی اشاره دارد، مانند کفشی که دیگر نمیتواند به پا شود.
آز محتاجان چو کلکش در مسیر آمد بسوختآز گویی دیو و کلک او شهاب ثاقبست
هوش مصنوعی: آز و حسد نسبت به نیازمندان مانند شعلهای است که به سمت آنها میرود و آنها را میسوزاند. این حس به گونهای است که گویی یک دیو است و تأثیر آن مانند یک شهاب درخشان و نزدیک به نظر میرسد.
دی همی گفتم که از دیوان رای صائبشآفتاب و ماه را هر روزی نوری راتبست
هوش مصنوعی: من هر روز دربارهای از تصمیمات و افکار خوبش میگویم که چگونه روشنایی خورشید و ماه را در زندگی ما تأثیر میگذارد.
آسمان گفتا چه می‌گویی که گوید در جهانپرتو نور نبوت را که رایی صایبست
هوش مصنوعی: آسمان از تو میپرسد که چه حرفی میزنی، زیرا در این دنیا کسی نیست که نور نبوت را به درستی درک کند و نظر صحیحی دربارهاش داشته باشد.