شمارهٔ ۷۴
هوش مصنوعی: این شعر به مقایسه و تأمل در مورد هویت و وجود انسانی می‌پردازد. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که هیچ کس شبیه او نیست و هر کس تنها برای خود وجود دارد. او همچنین به نسبتی که میان خود و دیگران از نظر عیب و هنر وجود دارد، اشاره کرده و می‌گوید که اگر به این ویژگی‌ها توجه کنیم، شاید ارزشمندی هر دو بیشتر نمایان شود. به طور کلی، این شعر مفهوم تنهایی و خاص بودن هر فرد را بررسی می‌کند.
تو کس خواجه‌ای و هرکه چو توکس دیگر کسست همچو خسست
هوش مصنوعی: تو شخص مهمی هستی و هیچکس دیگری شبیه به تو نیست؛ دیگران مانند علفی بیارزشاند.
من کس کس نیم به نفس خودملاجرم هرکه چون منست کسست
هوش مصنوعی: من به خودم هیچ اعتباری ندارم، بنابراین هر کسی که مانند من باشد هم هیچ هویتی ندارد.
نسبت ما دو تن به عیب و هنرگر همین هر دو بیش نیست بسست
هوش مصنوعی: نسبت ما دو نفر به خوبیها و بدیها اگر همین اندازه هم باشد، کافی است.