شمارهٔ ۷۹ - مطایبه
هوش مصنوعی: در این اشعار، دی به نجم قوال به طور طنزآمیز می‌گوید که او (دی) مانند بنده‌ای از آسمان و نور است. او در پاسخ به سوالاتی که در مورد زنگوله (که نماد حوادث و وقایع زندگی است) به وجود می‌آید، اظهار می‌کند که در مجرای واقعی زندگی آگاهی دارد و در نهایت به خانه عروسی اشاره می‌کند که به نوعی نشان‌دهنده دنیای خوشبختی و شادی است.
دی گفت به طنز نجم قوالکای بنده سپهر آبنوست
هوش مصنوعی: دی به نجم قوال گفت به شوخی که ای بنده، آسمان تو را میسازد.
در زنگولهٔ نشید دانیگفتم چه دهند از این فسوست
هوش مصنوعی: در زنگولهٔ نشید، آیا میدانی چه چیزی به من دادهاند که در این شرایط به خوبی نمیگذرد؟
در پردهٔ راست راه دانموانگاه به خانهٔ عروست
هوش مصنوعی: من در مسیر درست قدم میزنم و سپس به دیدن عروسی تو میآیم.