شمارهٔ ۸۲ - ستایش بزم مخدوم کند
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی مجلس یا محفل خاصی صحبت می‌کند که بهشتی جاودان و منبع حکومت و دین است. این مکان به عنوان جایگاهی بین انسان و جان توصیف شده و بلندی‌اش با آسمان مقایسه می‌شود. صحن آن امن و آرام بوده و رازهایی در موسیقی و هنر آن نهان است. سقف مجلس صداهایی را از دور به گوش می‌رساند و در ساغرهای آن، زیبایی خورشید درخشان است. این مجلس به نوعی نماد زمین و جهان به شمار می‌آید و نشانی از قدرت و خوشبختی است که به وزیری نشاندهنده‌ی پادشاهی تعلق دارد.
این مجلس خواجهٔ جهانستیا شکل بهشت جاودانست
هوش مصنوعی: این مجلس مانند حضور بزرگان جهان است یا شبیه بهشت ابدی است.
یا منشاء ملک و نشو دین استیا موقف عرض انس و جانست
هوش مصنوعی: یا منبع پادشاهی و آغاز دین هستی یا جایی برای تجمع انسان و روح میباشی.
اوجش فلکیست کز بلندیمعیار عیار آسمانست
هوش مصنوعی: او به بالاترین نقطهای رسیده که معیار سنجش آسمان به شمار می‌آید.
صحنش حرمی که در حریمشاز سایه و آفتاب امانست
هوش مصنوعی: محل او مکانی مقدس است که در آن، انسانها از تابش خورشید و سایه در امانند.
راز دل زهره و عطارددر زخمهٔ مطربش نهانست
هوش مصنوعی: راز دل زهره و عطارد در آوای موسیقی نهفته است.
سقفش به صدا پس از دو هفتهبی‌هیچ مدد نشید خوانست
هوش مصنوعی: پس از دو هفته، سقفش به صدا درآمد و هیچ کمکی به او نرسید.
خورشید مروق ار ندیدیدر ساغر ساقیانش آنست
هوش مصنوعی: اگر خورشید این دنیا را در ساغر شرابآوران نمیدیدی، پس وجودش را درک نمیکردی.
تا قبهٔ آسمان گردانگرد کرهٔ زمین روانست
هوش مصنوعی: قبهٔ آسمان به صورت دائمی در حال چرخش اطراف زمین است و گویی زمین در مرکز آن قرار دارد.
این قبله نشانهٔ زمین بادچونانکه نشانهٔ جهانست
هوش مصنوعی: این مکان به عنوان یک نشانه برای زمین به حساب می‌آید، مشابه این که نشانهای برای جهان است.
خرم ز نشستن وزیریکز مرتبه پادشا نشانست
هوش مصنوعی: خوشحال و شادمان از نشستن وزیری هستم که نشانهای از مقام پادشاهی دارد.