شمارهٔ ۱۲۷ - در شکر
هوش مصنوعی: در این سطور شاعر از ارادت و محبت خود به یک شخص خاص سخن می‌گوید و بیان می‌کند که اگرچه او ارزش و مقام این شخص را می‌داند و به مدح او علاقه‌مند است، اما اگر عطا و لطفی از او نبیند، باز هم هیچ چیز جز ستایش او نخواهد گفت. به نوعی، عشق و احترام شاعر به این شخصیت قابل توجه است.
من به الماس طبع تا بزیمگوهر مدحت تو خواهم سفت
هوش مصنوعی: من با هنر و ذوق خود، تا جایی که بتوانم، تلاش میکنم تا ارزش و زیبایی تو را به تصویر بکشیم و صفات خوبت را به خوبی بیان کنم.
تو عطا گر دهی و گر ندهیبالله ار جز ثنات خواهم گفت
هوش مصنوعی: اگر تو بخشش کنی یا نکنی، قسم به خدا حتی اگر بخواهم جز ستایش تو سخنی بگویم، نمیتوانم.