شمارهٔ ۱۲۹ - مطایبه در عذر مستی
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به موضوع گذر عمر و سرنوشت می‌پردازد و اشاره می‌کند که کسی که به خاطر شادابی و لذت‌های زودگذر از زندگیش خارج شده، دیگر نمی‌تواند به درستی بگوید که کجا رفته است. شراب و شوری که از باده نعیم به او دست داده، او را به حالی رسانده که نمی‌داند چگونه باید از حال خراب خود سخن بگوید. در واقع، این ابیات تلنگری به احساسات و تجربیات انسان‌ها در مواجهه با زندگی و مرگ است.
گفتی اجل شهاب موئید که آن فلانرفت و نگفت رفتم و این ناصواب رفت
هوش مصنوعی: تو گفتی که مرگ شهاب با دلایل قانعکنندهای است، زیرا آن شخص خاصی رفت و هیچوقت نگفت که من رفتم و این اصلاً درست نیست.
از بادهٔ نعیم تو شد چون به خانه مسترفتم چگونه گوید آن کو خراب رفت
هوش مصنوعی: من وقتی در خانهات به مستی از نعمت شراب تو رسیدم، حالا چطور میتواند کسی که خراب و ویران شده حرفی بزند؟