شمارهٔ ۱۴۱ - مخدوم حکیم را در سرای خاص جای داد در شکر آن گوید
هوش مصنوعی: این شعر به ستایش خداوند و مکان‌های مقدس می‌پردازد و به آرامش و خوشبختی ناشی از لطف و نعمت‌های الهی اشاره می‌کند. شاعر آرزو می‌کند که مکان‌هایی که به برکت خداوند آباد هستند، همیشه در نعمت و خوشبختی بمانند. او از خداوند می‌خواهد که جانش را از مشکلات آزاد کند و دلش را شاد گرداند. در نهایت، شاعری را ستایش می‌کند که با شعرش به آسمان‌ها عروج کرده و در دل‌ها شادی می‌نشاند، و همچنین از بندگان خاص خداوند یاد می‌کند و نسبت به همه بندگان تواضع دارد.
ای مقر عز تو از خرمی دارالقراردایم از اقبال چون دارالقرار آباد باد
هوش مصنوعی: ای مکان مقدس تو، همیشگی با خوشی و آرامش پوشیده باشد، و با خوشبختی مانند یک سرزمین آباد و flourishing باقی بمانی.
آن مکان کز تو فلک قدر و زمین بسطت شده استدر نهاد خود فلک سقف و زمین بنیاد باد
هوش مصنوعی: جایی که به خاطر تو آسمان و زمین گسترده شدهاند، در وجود خود آسمان را به عنوان سقف و زمین را به عنوان پایه دارد.
گفته‌ای از روی آزادی نزولی کن دروجاودان جانت ز بند حادثات آزاد باد
هوش مصنوعی: گفته‌ای که با آزادی عمل کن، در اینجا از زندگیات لذت ببر و امیدوارم که روح تو همیشه از مشکلات و حوادث رها باشد.
وانکه گفتی طبع ما را شاد گردان گاهگاهگاه و بی‌گاهت دل صافی و طبع شاد باد
هوش مصنوعی: کسی که به ما گفتی که گاه و بیگاه روحمان را شاد کن، امیدواریم که دلمان پاک و روحمان شاد باشد.
پایهٔ شعر از عذوبت برده‌ای بر آسمانآشمان را کمترین شاگرد تو استاد باد
هوش مصنوعی: این شعر اشاره به زیبایی و لطافت شعر دارد و بیان می‌کند که شاعر به خاطر نیکی و زیبایی کلامش، حتی بالاتر از ترانههای پرندهها و آسمان میایستد. در واقع، نشاندهنده این است که شاعر در هنر خود چنان استاد است که میتواند بزرگترین عناصر طبیعت را نیز تحت تأثیر قرار دهد.
باد شهرت را که دارد نسبت از باد بهشتبر سر از تشویر طبعت خاک و در کف باد باد
هوش مصنوعی: باد شهرت مانند بادی است که از بهشت میوزد و بر سر ما میتابد، اما این تب و تاب ناشی از طبیعت خاکی ماست و در دستان ما چیزی بیشتر از باد نیست.
کمترین بندگان از بندگان خاص توای خداوندیت عام از بندگانت یاد باد
هوش مصنوعی: خداوندا، یاد بندگان کمقدرتی که از بندگان خاص تو هستند همیشه در دل ما باشد.