شمارهٔ ۱۷۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به خداوندی اشاره می‌کند که آسمان را با ستاره‌ها، خورشید و ماه زینت بخشیده است. او قدرت و نیکی خدا را ستایش می‌کند و می‌گوید که زیبایی‌های جهان به واسطهٔ لطف او شکل گرفته‌اند. شاعر خود را غریب می‌داند و اشتیاق به جمال خداوند را در دل شب احساس می‌کند.
به خدایی که درسپهر بلنداختر و مهر و مه مرکب کرد
هوش مصنوعی: به خدایی که در آسمان، ستاره، خورشید و ماه را خلق کرده است.
دایهٔ صنع و لطف قدرت اورونق حسن تو مرتب کرد
هوش مصنوعی: خالق و قدرت او با نعمتها و زیباییهایی که به تو بخشیده، جذابیت و شکوه تو را به طور مرتب و منظم فراهم کرده است.
که جهان بر من غریب اسیراشتیاق جمال تو شب کرد
هوش مصنوعی: جهان برای من چون غریبی است که به شدت در انتظار زیبایی تو به سر میبرد و در دل شب غوطهور شده است.