شمارهٔ ۱۷۸ - در مدح ملک‌الشرق علاء الدین محمد امیر کوه
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف شخصیت و ویژگی‌های امیرالجبال می‌پردازد. او شخصیتی بزرگ و با جودت دارد که نه تنها با قهرمانی‌هایش بر آسمان و دریا تسلط می‌یابد، بلکه توانایی او به حدی است که آثارش بر سرنوشت دیگران هم تأثیر می‌گذارد. شاعر به قدرت و عظمت او اشاره کرده و می‌گوید که هیچ انسانی نمی‌تواند در برابر او بایستد. حتی آسمان و دریا از او فرار می‌کنند و به دلیل نیروی او از موش و جانوران دیگر نیز هراسان‌اند. در نهایت، شعر تأکید می‌کند که امیرالجبال در پیروزی و دستاوردهایش، همچون یک کوه است و هیچ چیز نمی‌تواند مانع او شود.
امیرالجبال آنکه با جاه جودشنه گردون براند نه دریا ستیزد
هوش مصنوعی: امیرالجبال کسی است که با سخاوت و بزرگیاش، نه آسمان را به چالش میکشد و نه دریا را به مبارزه میطلبد.
چو دست گهر بار او نیست گردونبه پرویزن ابر گوهر چه بیزد
هوش مصنوعی: اگر دست کسی که گوهر و ثروت دارد در دنیا نیست، پس مانند ابرِ پرباران که به پرویز میبارد، چه سودی خواهد داشت؟
پلنگ خلافش نزد هیچ کس راکه درحال موش اجل برنمیزد
هوش مصنوعی: پلنگ بر خلاف دیگران هیچکس را در حال خطر نمیبیند، زیرا او در حالتی است که تمرکز و آمادگی برای هر گونه شرایط را دارد.
فلک ساغر ماه نو پیش داردکه از جام همت جراعی بریزد
هوش مصنوعی: آسمان ظرفی از ماه نو دارد که از آن میتواند شهد تلاش و اراده را بریزد.
مگر سیم سیماب شد دستش آتشهر آنجا که این آمد آن می‌گریزد
هوش مصنوعی: هر جا که او بیفتد، آتش به فاصله میافتد و به این ترتیب، آنجا دیگر نمی‌تواند بماند و فرار می‌کند. در واقع، این شخص تأثیر زیادی دارد به گونهای که هر جا ظاهر شود، عواقب ناگواری به دنبال میآورد.
که از موج دریای دستش کم آمدکه گوید که از کوه دریا نخیزد
هوش مصنوعی: از شدت امواجی که از دستان او برخاسته، به قدری خسته شده که دیگر نمی‌تواند بگوید که از کوههای بزرگ هم این دریا نمیجوشد.