شمارهٔ ۱۹۰ - در طلب احسان
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از لطف و رحمت خداوند سخن می‌گوید و بیان می‌کند که وقتی خداوند به او لطف کرد، از غم و اندوه رهایی یافته است. او همچنین به وعده صبح و روز خوشی اشاره می‌کند، اما در عین حال از انتظار طولانی خود ناراضی است و احساس خستگی می‌کند. در نهایت، او از شرایط سخت زندگی و عدم دریافت کمک‌های معنوی و مادی گلایه می‌کند.
گفتم چو لطف بار خدایم قبول کردجانم ز قهر و غصهٔ ایام رسته شد
هوش مصنوعی: وقتی که خداوند لطفش را به من ارزانی داشت، دیگر از رنج و اندوه روزگار آزاد شدم و روحی تازه یافتم.
گفتم چو صبح وعدهٔ انعام او دمیدروزیم فاضل آمد و روزم خجسته شد
هوش مصنوعی: گفتم وقتی صبح وعدهٔ پاداش او طلوع کرد، روزیم خوب و مبارک شد و نعمتها به سراغم آمدند.
خود بعد انتظار درازم گلو گرفتنومیدیم که جانم از آن درد خسته شد
هوش مصنوعی: مدت طولانی در انتظار بودم و اکنون احساس فشار و خفگی میکنم. ناامید هستم و روحام از آن درد خسته شده است.
گیرم که سنت صله برخاست از جهانآخر در زکوة چرا نیز بسته شد
هوش مصنوعی: فرض میکنم که سنت احسان و کمک به دیگران به پایان رسیده است، اما چرا در مورد زکات، که یکی از واجبات مالی است، همچنان منع شده است؟