شمارهٔ ۲۱۶ - در مدح
هوش مصنوعی: این شعر درباره کرامت و بزرگی شخصی است که به او خطاب شده است. شاعر می‌گوید که وجود چنین شخصی باعث می‌شود که زمانه خجالت بکشد و از حاتم (شخصیتی معروف به بخشش و سخاوت) برای توصیف او استفاده می‌کند. حاتم حتی اگر از خاک برآید، خاک پای این فرد را سجده می‌کند. در واقع، شاعر می‌خواهد بگوید که شخصیت و کرامت این شخص آنقدر والا است که حتی بزرگ‌ترین بخشنده‌ها نیز در برابر او احساس کوچکی می‌کنند.
ای کریمی که رای همت توعدم سایلان وجود کند
هوش مصنوعی: ای بخشندهای که اراده و همت تو باعث می‌شود که چیزهای بیارزش و بیوجود نابود شوند.
شرم دارد زمانه با چو توییکه ز حاتم حدیث جود کند
هوش مصنوعی: زمانه با تو که به بزرگی حاتم بخشندگی میکنی، شرم دارد.
حاتم از خاک گربرآرد سرخاک پای ترا سجود کند
هوش مصنوعی: حاتم، انسان نیکمردی است که حتی از خاک برمیخیزد تا به پای تو احترام بگذارد و خود را در برابر تو به خاک بیندازد.