شمارهٔ ۲۷۰

هوش مصنوعی: در این بیت‌ها، شاعر درباره حال و هوای یک شب سحری سخن می‌گوید که با دوستانش، هنرمندانی چون خنیاگران و حریفان، نشسته است. او پسری را می‌بیند که جلوش آمده و به او شراب لعل‌رنگی را تعارف می‌کند. همچنین کمر بندی زیبا را به او نشان می‌دهد. حریفان و دوستانش به او توجه می‌کنند و از او می‌پرسند که اگر دهانی نیست، چگونه شراب را بنوشد و اگر میانه‌ای وجود ندارد، چگونه می‌تواند کمر را ببندد. این ابیات به نوعی به موضوع عشق، زیبایی، و عدم توانایی در بیان عشق پرداخته است.