شمارهٔ ۲۹۰ - در مدیح
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به خداوندی اشاره می‌کند که کمتر کسی به فرمان او عمل می‌کند. او به زیبایی‌های آسمان و عظمت قدرت خداوند اشاره می‌کند و از خاک طوس، که نشان از جایگاه ویژه‌اش دارد، سخن می‌گوید. شاعر آرزو می‌کند که ای کاش در آغاز آفرینش، خداوند به بنده‌اش دستور داده بود تا خاک طوس را بوسه بزند و از فضایل آن بهره‌مند شود.
ای خداوندی که کمتر بنده در فرمان توآسمان ابلق است و روزگار آبنوس
هوش مصنوعی: ای خدایی که کمتر بندهات در برابر فرمان تو تسلیم است، همچون آسمانی که درخشش خاصی دارد و روزگاری پر از زیبایی و ارزشمند.
گشته قدرت را سر گردون گردان پایمالکرده دستت را لب خورشید رخشان دستبوس
هوش مصنوعی: قدرت و توانایی در دنیا به گونهای است که میتواند بر همه چیز غلبه کند و در این مسیر، تو دستت را به نشانه احترام و تقدیر به سوی خورشید روشن دراز کردهای.
خاک طوس از نعل یک ران تو باشد پر هلالآسمان هر ساعتی گوید که آوخ ای فسوس
هوش مصنوعی: خاک طوس، محل دفن فردوسی، تحت تأثیر نعل اسب تو قرار گرفته است. در هر ساعت از شبانهروز، آسمان به ناله و افسوس میپردازد و می‌گوید ای افسوس.
کاشکی در ابتدای آفرینش کردگاربنده را فرموده بودی تا که بوسد خاک طوس
هوش مصنوعی: ای کاش در آغاز خلقت، خداوند به من دستور میداد تا خاک طوس را بوسه زنم.