شمارهٔ ۳۱۸ - در تمثیل
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به تفاوت‌های میان نیکخواهی و بدسگالی اشاره می‌کند و آن‌ها را به چرخش یک چرخ‌دنده تشبیه می‌کند. وقتی یک طرف چرخ به پایین می‌آید، طرف دیگر به سمت بالا می‌رود. این نماد نشان‌دهنده این است که نیکخواهی و بدسگالی در زندگی انسان‌ها نیز همین‌طور عمل می‌کنند؛ به این معنا که حرکت به سمت ترقی یا تراجع به مضمون نیک و بد بستگی دارد. شاعر اشاره می‌کند که نیکخواهی به سمت آسمان و بدسگالی به سمت زمین حرکت می‌کند، و در نهایت نتیجه و عواقب این دو نوع نگاه در زندگی انسان‌ها متفاوت است.
صاحبا از نیکخواه و بدسگالت یک مثالدیده‌ام از چرخ دولاب و در آنم نیست شک
هوش مصنوعی: دوست من، از انسانهای نیکخواه و بدخلق، نمونهای را مشاهده کردهام که شبیه چرخ زمان است و در این مورد هیچ شکی ندارم.
میل دورش چون به گردش می‌درآید دیده‌اییک طرف سوی زمین دیگر طرف سوی فلک
هوش مصنوعی: وقتی به دور او نگاه میکنیم، چشمانمان در دو سو حرکت می‌کند؛ یک طرف به سمت زمین و طرف دیگر به سمت آسمان.
قصد و میل نیکخواه و بدسگالت همچنوستدر ترقی زی درج و اندر تراجع زی درک
هوش مصنوعی: نیت و اراده کسی که خیرخواه است، با کسی که سهواً یا عمدی کارهای بد انجام میدهد، در جهت پیشرفت و پسرفت مشابه است.
این کنار از کام دل برمی‌شود سوی سماکوان دماغ از مغز خالی می‌شود سوی سمک
هوش مصنوعی: در اینجا به وضوح بیان می‌شود که دستیابی به خوشبختی و دلخواهی، در برابر چیزی بالاتر از آن قرار دارد. به عبارت دیگر، وقتی دل آدمی به چیزی که میخواهد میرسد، فکر و ذهن او خالی از دغدغهها و نگرانیها می‌شود و به سوی آرامش و سعادتی بالاتر پیش می‌رود.