شمارهٔ ۳۲۱ - در وصف کوشک و سرای مجدالدین ابوالحسن عمرانی
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از زیبایی و شکوه بهار و طبیعت صحبت می‌کند و طبیعت را با بهشت مقایسه می‌کند. او به رنگ و نقشی که طبیعت از آن خود کرده، اشاره دارد و به زیبایی‌های موجود در این فصل می‌بالد. همچنین، شاعر درباره انسانی با فضیلت و عادل به نام بوالحسن سخن می‌گوید که بر بنیان‌های عدالت و نظم استوار است و به دلیل عدل و انصافش، جهان را به بهترین شکل اداره می‌کند. در نهایت، شاعر به حسد و بدخواهی‌هایی که در اطراف وجود دارد نیز اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که در کنار زیبایی‌ها، زشتی‌ها و ناپسندی‌ها نیز وجود دارد.
حبذا کارنامهٔ ارژنگای بهار از تو رشک برده به رنگ
هوش مصنوعی: چه نیکو است کارنامهٔ ارژنگ، ای بهار! که تو از رنگ آن حسرت میخوری.
صحنت از صحن خلد دارد عارسقفت از سقف چرخ دارد ننگ
هوش مصنوعی: محل حضور تو بهشتی است و به همین دلیل، سقف تو نباید از آسمان بالاتر برود، زیرا آسمان از این جهت شرمنده است.
داده رنگ ترا قضا ترکیبکرده نقش ترا قدر بی‌رنگ
هوش مصنوعی: زندگی تو را به رنگ قضا و سرنوشت درآورده است و نقشت را بدون رنگ و بینشان ترسیم کرده است.
صورت قندهار پیش تو زشتعرصهٔ روزگار نزد تو تنگ
هوش مصنوعی: زیبایی قندهار در مقایسه با تو نازیباست و دنیای بیرون برای تو به اندازهٔ کافی وسیع و خوشایند نیست.
وحش و طیرت به صورت و به صفتهمه همواره در شتاب و درنگ
هوش مصنوعی: جانوران و پر birds به لحاظ ظاهری و ویژگیهایشان همیشه در حال حرکت و تغییر هستند.
تیر ترکانت فارغست از تابتیغ گردانت ایمنست از زنگ
هوش مصنوعی: پیکان کمان تو دیگر از فشار تیغ سرگردان آزاد است و از زنگ خطر در امان است.
داعی زایر صریر درتهم ز یک خطوه هم ز یک فرسنگ
هوش مصنوعی: زائر در حال دعایت، صدای گردش گردن بندت را میشنود؛ این صدا از یک قدمی تا یک فرسنگی به گوش میرسد.
حاکی مطربان خمت به صداهم در آن پرده هم بر آن آهنگ
هوش مصنوعی: در اینجا، اشاره شده که صدای مطربان با نواهایی که میزنند، هم در یک لحن و هم در یک هماهنگی خاص شنیده میشود. این نشاندهنده شادی و هماهنگی در جشن یا مراسمی است که در حال برگزاری است.
لب نائیت می‌سراید نایدست چنگیت می‌نوازد چنگ
هوش مصنوعی: صدای نی تو را میخواند و صدای چنگ تو را نوازش می‌دهد.
بوده بر یاد خواجه بی‌گه و گاهجام ساقیت پر شراب چو زنگ
هوش مصنوعی: مدام به یاد خواجه هستم و در هر لحظه، مانند جام پر از شرابی که سر و صدایی شبیه زنگ دارد.
مجد دین بوالحسن که فرهنگشخاک را فر دهد هوا را هنگ
هوش مصنوعی: دین بوالحسن به دانش و فرهنگش آنچنان اهمیت می‌دهد که خاک را از زمین جدا کرده و به آسمان میبرد.
آنکه عدلش در انتظام امورشکل پروین دهد به هفتو رنگ
هوش مصنوعی: کسی که عدالتش باعث نظم و ساماندهی امور میشود، به زیبایی و تنوعی مانند ستارههای درخشان در آسمان ظاهر میشود.
وانکه سهمش در انتقام حسودناف آهو کند چو کام نهنگ
هوش مصنوعی: کسی که در انتقام خود حسود است، مانند شکارچیای است که با چنگالهای تیز خود، به شکار آهو میپردازد و نتیجهاش را به اندازهی خواستهی بزرگش دریافت می‌کند.
تا بود پشت و روی کار جهانگه شکر در مذاق و گاه شرنگ
هوش مصنوعی: تا زمانی که زندگی بر وفق مراد است و همه چیز به خوبی پیش میرود، گاهی شیرینی و لذت را تجربه میکنیم و گاهی هم تلخی و سختی را میچشیم.
باد پیوسته از سرشک حسدروی بدخواه تو چو پشت پلنگ
هوش مصنوعی: باد همیشه از اشک حسد بر سر بدخواه تو میوزد، همانطور که پشت پلنگ همیشه پنهان است.