رباعی شمارهٔ ۷
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به احساساتی اشاره می‌کند که از تکرار و یکنواختی ناشی می‌شود. او می‌گوید که حتی طبعش از شعر و شراب نیز خسته شده است. در نهایت، به دل خود می‌گوید که باید از امور سطحی و مادی فراتر برود و به حقیقتی بالاتر از شاهدان، شعر و شراب دست یابد.
هم طبع ملول گشت از آن شعر چو آبهم رغبت از آن شراب چون آتش ناب
هوش مصنوعی: شعر آنقدر دلگیر و خستهکننده شد که حتی طبیعت هم از آن ناامید شده است، مانند آبی که دیگر جانی ندارد و حتی اشتیاق به شراب نیز مانند آتش خالص از بین رفته است.
ای دل تو عنان ز شاهدان نیز بتابکاریست ورای شاهد و شعر و شراب
هوش مصنوعی: ای دل، از عشق و زیباییهای معشوقان فراتر برو و به کاری بپرداز که فراتر از دیدن شاهد و شنیدن شعر و نوشیدن شراب است.