رباعی شمارهٔ ۱۸
هوش مصنوعی: این شعر به معشوقی اشاره دارد که هر کسی به نوعی او را می‌شناسد و به دنبالش می‌گردد. شاعر می‌گوید زمانی که نوبت به او می‌رسد، معشوق به صورت خاصی از او دوری می‌کند. در نهایت، شاعر اشاره می‌کند که معشوق هرگز به آنچه درباره‌اش می‌گویند، شبیه و شایسته نیست. لقاء معشوق پیچیدگی و دشواری دارد که باعث می‌شود که شاعر احساس کند او از دسترسش به دور است.
ای سغبهٔ آنانکه نمی‌جویندتشهری و دهی ز دور می‌بویندت
هوش مصنوعی: ای کسانی که نمیخواهید به دنبال تو بروید، از دور به عطر و بوی شهر و دیاری که تو در آن نیستی، دلخوش هستند.
نوبت چو به ما رسید توسن گشتیای آن و از آن بتر که می‌گویندت
هوش مصنوعی: وقتی نوبت ما رسید، تو هم از اسب افتادی و حالا دیگر از آنچه که می‌گویند بترس.