رباعی شمارهٔ ۴۱
هوش مصنوعی: این شعر به عشق واقعی اشاره دارد که تمام زندگی دوام میآورد، عشقی که عمیق و دردناک است و کسی نمیتواند راه حلی برای آن بیابد. همچنین به شبهایی اشاره دارد که آدم را از روشنایی به دور میکند و وضعیت ناامیدی و کنجکاوی را به تصویر میکشد.
عشقی که همه عمر بماند این استدردی که ز من جان بستاند این است
هوش مصنوعی: عشقی که پایدار باشد، دردی است که نوشیدنش جان آدم را میگیرد.
کاری که کسش چاره نداند این استوان شب که به روزم نرساند این است
هوش مصنوعی: کاری که هیچکس نمیتواند برایش راه حلی پیدا کند، همین است و شبهایی که مرا به روز نرسانند، همین است.