رباعی شمارهٔ ۴۸
هوش مصنوعی: این چهار بیت به نوعی بیانگر زیبایی و جذابه‌ای زلف معشوق و تأثیر آن بر دل عاشق است. شاعر می‌گوید که از زمانی که زلف معشوق دل او را ربوده، او دیگر به کسی نگاه نکرده است. همچنین تأکید می‌کند که دیگر عاشقان هم از این زیبایی و جذبه غافل نبوده‌اند و آن را درک کرده‌اند. به طور کلی، این ابیات حس عشق و شوق را به تصویر می‌کشند.
زلف تو از آن دم که دلم بربودستاز زیر کله روی به کس ننمودست
هوش مصنوعی: از زمانی که موهای تو دل مرا ربود، دیگر سرم را به کسی نشان ندادهام.
مانا به حکایت از لبت بشنودستکز جملهٔ عاشقان چشمت بودست
هوش مصنوعی: لبهای تو حکایت را به همگان میگویند که از میان تمام عاشقان، چشمهای تو خاص و با ارزش است.