رباعی شمارهٔ ۵۲
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به بیان رنجها و دردهای ناشی از عشق حسّن میپردازد. او میگوید که کارش مانند سر زلف محبوبش در هم و برهم است و با وجود اینکه از غم او جفاهای زیادی دیده، نادیدن محبوبش برایش از همه چیز سختتر است.
چون حسن تو رنج من به عالم سمرستکارم چو سر زلف تو زیر و زبرست
هوش مصنوعی: زیبایی تو باعث شده که درد و رنج من در دنیا به نوعی خوشگُذرانی تبدیل شود، همانطور که کار من به خاطر تو همواره بینظم و در هم برهم است.
دیدم ز غمت بسی جفاها لیکننادیدن تو ز هرچه دیدم بترست
هوش مصنوعی: غم تو باعث شده تا سختیها و دردهایی را تجربه کنم، اما واقعاً بدتر از آن نادیده گرفتن توست که از هر ناراحتی دیگری برایم سنگینتر است.