رباعی شمارهٔ ۵۷
هوش مصنوعی: این شعر به دنبال بیان مفهومی عمیق و پنهان است که همه انسان‌ها به دنبالش هستند، ولی کمتر کسی به آن دسترسی دارد. این مفهوم در دانش، عقل و روح آدمی مانع ایجاد می‌کند و توجه را به خود جلب می‌کند. در نهایت، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که بهتر است چیزی باشد که قابل درک و شناخت باشد.
آن چیست که مقصود جهانی آنستآن طرفه که از جهانیان پنهانست
هوش مصنوعی: آن چیزی که همه مردم برای رسیدن به آن تلاش میکنند و هدف اصلی زندگیشان است، چیزیست که خود آنها از آن بیخبرند و به نوعی از آن دوری میجویند.
در دانش عقل و جان و تن حیرانستآن به که چنان بود که بتوان دانست
هوش مصنوعی: در دانش، عقل و روح و بدن در حیرت هستند، بهتر است که کسی به گونهای باشد که بتواند آنچه را که باید، بفهمد.