رباعی شمارهٔ ۶۰

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به حس ناامیدی و درد خود اشاره می‌کند. او از پایی سخن می‌گوید که از بندهای دنیا آزاد است، اما در عین حال به شدت تحت تأثیر غم و خونریزی قرار دارد. شاعر به زمانه‌ای اشاره می‌کند که تاج سر آن، در نهایت از آنچه که هست، کمتر نیست و از آن می‌پرسد که دست خوش زمانه، پای او چگونه است. به عبارتی، احساس ناپایداری و مشقت‌های زندگی را به تصویر می‌کشد.