رباعی شمارهٔ ۶۱
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از حال خود سخن می‌گوید و توضیح می‌دهد که چرا از احساساتش صحبت نمی‌کند. او می‌گوید که با وجود لبخند ظاهری‌اش، درونش پر از درد و رنج است و این حالت برای دیگران هم قابل مشاهده است. به عبارتی، در حالی که ظاهرش خوشحال به نظر می‌رسد، دلش پر از غم و اندوه است.
گر شرح نمی‌دهم که حالم چونستیا از تو مرا چه درد روزافزونست
هوش مصنوعی: من نمیگویم که حال و روزم چگونه است یا اینکه از تو چه دردهایی بر دلم افزوده شده است.
پیداست چو روز نزد هرکس که مرابا این لب خندان چه دل پر خونست
هوش مصنوعی: هر کسی که من را با این لبخند میبیند، به خوبی میداند که در درون من چه دل پر از غمی وجود دارد.