رباعی شمارهٔ ۶۵
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر از درد جدایی و هجرانی سخن می‌گوید که وقتی محبوبش به او نگاه می‌کند، به شدت به گریه می‌افتد. او در حالی که اشک می‌ریزد، به فکر وصل و عشق خود است و نگران است که چه تدبیری باید بیندیشد تا از درد جدایی رهایی یابد. شاعر از محبوبش می‌پرسد که تا کی می‌خواهد به زندگی در دل دیگران ادامه دهد.
هجران تو دوش چون به من درنگریستبنشست و به های‌های بر من بگریست
هوش مصنوعی: دیروز وقتی که تو را از دور دیدم، دردمند شدم و اشکهایم سرازیر شد.
گریان بر وصل شد که تدبیرم چیستتا چند به جان دیگران خواهی زیست
هوش مصنوعی: نگرانم از اینکه چگونه با عشق متحد شوم. تا کی میخواهی به خاطر دیگران زندگی کنی؟