رباعی شمارهٔ ۶۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به دل خود می‌گوید که یار او، به رغم زیبایی و فریبندگی‌اش، کبر و غفلت دارد. او از این که دل به چنین کسی ببندد و عاشق لبخندهای او شود، ناامید است. در نهایت، شاعر به حالت درونی خود اشاره می‌کند و به بی‌هویتی و گم‌گشتگی‌اش اشاره می‌کند.
ای دل یارت که سر به سر کبر و منیستبازیچهٔ غمزه‌اش پیمان شکنیست
هوش مصنوعی: ای دل، یاری که همیشه مغرور و خودبزرگبین است، اگر بخواهد بازیچهٔ ناز و غمزهی او باشی، این به معنای خیانت به پیمانهای توست.
سودای لب چنین کسی نتوان پختبا خویشتن آی این چه بی‌خویشتنیست
هوش مصنوعی: عشقی که به لبهای چنین فردی وجود دارد، در دل نمیتواند شکل بگیرد. بیا ببین این چه حالتی است که آدمی در آن خود را گم کرده است.