رباعی شمارهٔ ۷۹
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از احساس اندوهی عمیق صحبت میکند که ناشی از جدایی و جفا است. او میگوید که این اندوه به قدری عمیق است که نمیتواند شاد باشد و حتی از عشق و وفا نتوانسته چیزی بگیرد. در واقع، این ابیات نشاندهنده یأس و ناامیدی در عشق است.
اندوه تو چون دلم به شادی انگاشتوز بهر تو پیوند جهانی بگذاشت
هوش مصنوعی: غم تو در دل من به اندازه شادی است و به خاطر تو همه چیز را رها کردهام.
گیرم ز جفاش باز نتوانی برددایم ز وفاش باز نتوانی داشت
هوش مصنوعی: اگر نتوانی از زخمهای او خلاصی پیدا کنی، هرگز نمیتوانی از عشق و وفاداریاش هم دور شوی.