رباعی شمارهٔ ۸۴
هوش مصنوعی: این ابیات بیانگر عمق غم و اندوه شاعر هستند. او می‌گوید که چشمش از غم دیگران به هر عقیقی می‌نگرد و مانند هزار گل، راز درونی‌اش باز می‌شود. رازی که قلبش از جان برایش نگه داشته، با اشک‌هایی که می‌ریزد، به دیگران منتقل می‌شود. به عبارت دیگر، غم و دردی که در دل دارد، به طور غیرمستقیم و از طریق اشک بیان می‌شود.
چشمم ز غمت به هر عقیقی که بسفتبر چهره هزارگل ز رازم بشکفت
هوش مصنوعی: چشمم به خاطر غمت، مانند عقیقهای زیبا که بر چهرهام وجود دارند، شکوفههای زیادی از رازم را به نمایش میگذارد.
رازی که دلم ز جان همی داشت نهفتاشکم به زبان حال با خلق بگفت
هوش مصنوعی: دل من رازهایی دارد که بسیار عمیق و پنهان هستند، اما اشکهای من به صورت ناخواسته این رازها را به دیگران نشان میدهند.