رباعی شمارهٔ ۱۱۲
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عدم قطعیت و نگرانی درباره آینده است. گوینده میگوید از آنجایی که نمیداند فردا چه خواهد شد، نمیتواند از غمهای ناامده امروز رنج ببرد و به همین دلیل از این که چه باید انجام دهد، سردرگم است.
چون نیست یقین که شب چه خواهد آوردپیشش غم ناآمده نتوانم خورد
هوش مصنوعی: زمانی که نمیدانم شب چه اتفاقی برایم خواهد افتاد، نمیتوانم برای غمی که هنوز نیامده، خود را ناراحت کنم.
فردا چو ندانم که چه خواهد بودنامروز چه دانم که چه میباید کرد
هوش مصنوعی: فردا را که نمیدانم چه خواهد شد، پس امروز هم نمیدانم چه باید انجام دهم.